Sandra, 31 juli 2008
Nederland , Son en Breugel

Heel, heel veel tranen

Hallo allemaal!

Nog maar een paar dagen geleden fietste ik in Madurantakam om boodschappen te doen...
Zaterdagavond heb ik nog een Nederlandse maaltijd voor alle jongens, Vetri en Sumitha gekookt. Zondagochtend kwam Sumitha langs om mij te helpen met mijn sari – ik heb dat ding nu drie keer gedragen, en ik heb nog steeds geen idee hoe je hem nou omdoet. Zeker als ik ermee in kleermakerszit zit, heb ik het idee dat ik verdrink in de ruim zes meter katoen die er om me heen gedraaid zit.
Ik had gedacht dat zondag nog een ‘normale’ dag zou zijn en dat pas maandag het hele afscheid zou beginnen, maar ik kwam er al snel achter dat dat niet het geval was. Tijdens de mis werden er al een paar “bid voor Sandra”-momenten ingelast, en aan het einde kreeg ik een krans omgehangen en werd er een kort toespraakje gehouden. Vervolgens bleek Vetri de catechismusles te hebben vervangen door een uitgebreide afscheidsceremonie. Er werden liedjes gezongen (waaronder een liedje dat Vetri speciaal had geschreven), toespraakjes gehouden, en tientallen kinderen stonden op om om de beurt te zeggen waarom ze mij speciaal wilden bedanken. Het resultaat was dat zondagochtend ikzelf en de helft van het jeugdcentrum al aan het janken waren geslagen.
Jothi en Monisha, die me al dagenlang aan het zeggen waren dat ik in India moest blijven, waren compleet in tranen en vroegen me om mijn telefoonnummer in Nederland zodat ze me zouden kunnen bellen. Ik had niet kunnen voorzien dat dit ertoe zou leiden dat nog dezelfde middag Jothi met haar 1-roepie-muntjes naar een telefoon zou gaan, mijn ouders zou bellen en hun “Sandra not coming” mee zou delen! Aangezien de Lufthansa net die dagen bezig was een grote staking voor te bereiden, hadden mijn ouders niet helemaal gesnapt dat dit niet serieus was en belden zij mij compleet gestresst op
Zondagavond was het ‘officiële afscheid’ met de timmer- en hostel-jongens gepland. Ook hierbij weer toespraakjes, heel veel dankwoorden en veel tranen. De jongens hadden daarnaast zowaar een toneelstukje voorbereid: Manikandan, die altijd heel goed is in mensen imiteren, speelde mij, terwijl de andere jongens zichzelf speelden!

Maandagochtend was er eerst een speciale mis voor de jongens en mij. Voor de rest van de dag had ik gedacht op mijn gemak mijn koffer in te pakken en de rest van de dag tijd met de kinderen door te brengen, maar die dag bleek een examendag voor de hele high school te zijn. Hierdoor was het hele terrein ineens in een heel vreemde stilte gedompeld.
Fr. John Louis vond het een goed idee om mij mee te nemen naar Tirukkalikundram, waar fr. Balraj die dag zijn verjaardag vierde. Eigenlijk wilde hij op de terugweg nog naar Thachur, maar inmiddels was het al bijna drie uur, en we zouden om zes uur vertrekken, er was nog een hele afscheidsceremonie met de school gepland en ik moest mijn spullen nog inpakken!
Ook deze afscheidsceremonie bestond, naast liedjes en dans, weer uit een hoeveelheid dank-speeches zoals ik nog nooit in mijn leven gehad heb. Na afloop kwamen er, net zoals de dag daarvoor, weer een hoop kinderen cadeautjes brengen. Het zijn waarschijnlijk de lelijkste en meest onpraktische cadeautjes die ik in mijn leven heb gekregen, maar het waren steeds hun eigen mooiste bezittingen die deze kinderen mij kwamen brengen. Ik heb een knuffelbeest gekregen, een paar kleine stenen beeldjes, een hoop afbeeldingen van Jezus, een armband, zelfs twee sari’s (die heb ik maar weer teruggegeven), een rozenkrans-ring, noem het maar op.
Pas om half zes kon ik beginnen met mijn spullen inpakken. Ik had drie maanden lang mijn best gedaan om de kleinste en minst wegende cadeautjes voor mijn familie te vinden, ik liet een groot deel van mijn spullen achter in India; allemaal met het doel om mijn koffer niet te zwaar te maken... maar dit was buiten fr. John Louis gerekend. Mijn drie maanden in India zijn precies samengevallen met het mango-seizoen, en aangezien fr. John Louis zelf uit het district komt waar de beste mango’s ter wereld vandaan komen, wilde hij mij per se mango-pulp voor mijn familie meegeven. Dit bleek een enorm blik te zijn dat letterlijk vier kilo woog! Maar dit was nog niet genoeg: vervolgens kreeg ik ook een kilo cashewnoten voor mijn familie mee, een kilo cashewnoten die ik in Nederland aan iemand anders moet gaan geven, en dan werden er ook nog eens twee ananassen en ongeveer vijfentwintig mango’s klaargelegd die echt niet meer in mijn inmiddels 27 kilo wegende koffer pasten.
Tegen acht uur ’s avonds vertrokken we dan toch echt. Het afscheid van de hostel- en timmerjongens was nog moeilijker dan het afscheid van de schoolkinderen. Vrijwel al deze jongens (van wie er veel toch rond de twintig zijn) waren bijna of helemaal aan het huilen. Irudayaraj belde een paar uur later fr. John Louis op om te vragen of hij mij nog even kon spreken, om me vervolgens aangeslagen nog een keer “sister, I am very feeling” te zeggen. Toen ik op het vliegveld uiteindelijk afscheid nam van de beide fathers, Vetri en de vijf jongens die mee waren gekomen, kon je me zowat opvegen.

Om acht uur ’s ochtends (Duitse tijd) kwam ik in Frankfurt aan. Hier bleek dat mijn aansluitende vlucht naar Düsseldorf vanwege de staking geannuleerd was. Een hoop geren later (zo werd me aangeraden om te proberen binnen twintig minuten bij een gate helemaal aan de andere kant van het vliegveld te komen en daar te vragen of er nog plek was op de laatste vlucht naar Düsseldorf die niet geannuleerd was) kreeg ik van het zwaar chagrijnige vliegveldpersoneel (ze waren tenslotte officieel in staking) de keuze tussen wachten of er misschien laat in de middag nog een vlucht zou gaan, of per trein verder te reizen. Ik kreeg een kaartje om per bus of trein naar Düsseldorf te gaan, en kon vervolgens zelf maar uitzoeken hoe ik daar met het openbaar vervoer kwam. In Keulen moest ik overstappen, en ik kan je vertellen: als je daar in een paarse churidar, met jasmijnbloemen in je haar en met een pottu tussen je wenkbrauwen, op het station rondloopt, trek je enigszins de aandacht
Uiteindelijk kwam ik om drie uur ’s middags in Son aan, waar ik kon beginnen met bibberen omdat ik nu net helemaal gewend was aan permanent veertig graden hitte.

Voordat ik naar India vertrok, dacht ik dat drie maanden maar een korte periode was. Maar ik ben me in de afgelopen drie maanden echt thuis gaan voelen in Madurantakam. Ik heb heel erg veel geleerd, en ik mis alle kinderen en alle jongens van het project nu al. Het is echt een geweldige ervaring geweest!! Ik vraag me af hoe het met alle kinderen verder zal gaan, en ik ga zeker nog een keer terug om ze op te zoeken.

Iedereen bedankt voor alle reacties op deze site en in m’n mailbox!
Heel veel groetjes en tot ziens,

Chandra

PS: Ik heb foto’s toegevoegd aan de vorige drie berichten!

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl